Historia setera angielskiego to opowieść o ponad czterech stuleciach ewolucji psa myśliwskiego. Jego korzenie sięgają prawdopodobnie średniowiecznych psów wystawiających, być może pochodzących od hiszpańskich "łowców przepiórek", które towarzyszyły sokolnikom i myśliwym na terenach celtyckich. Bezpośrednim przodkiem był znany na Wyspach Brytyjskich "setting spaniel", który pomagał w polowaniach z siecią. Jego zadaniem było zlokalizowanie ptactwa, a następnie zastygnięcie w charakterystycznej pozycji, sygnalizującej myśliwemu obecność zwierzyny - stąd nazwa "setter" (od angielskiego "to set", czyli "wskazywać" lub "zastygnać"). Wraz z wynalezieniem broni palnej na przełomie XVIII i XIX wieku, rola psa myśliwskiego ewoluowała. Zaczęto cenić psy zdolne do wystawiania zwierzyny na odległość i wypłaszania jej na komendę. Kluczową postacią w rozwoju rasy był Edward Laverack, który od około 1825 roku, poprzez staranną selekcję, stworzył linię seterów angielskich o jednolitym wyglądzie i charakterze, będącą podwaliną dla współczesnego typu. Od jego nazwiska psy te były początkowo znane jako "laveracki". Później, za sprawą innego hodowcy, Richarda Llewellina, powstała linia "llewellinów", bardziej nastawiona na cechy użytkowe. W Polsce pierwsze setery angielskie pojawiły się pod koniec XIX wieku, zyskując uznanie wśród ziemiaństwa.

Seter angielski to rasa o niezwykle pogodnym i łagodnym usposobieniu. Charakteryzuje się dużą czułością, wiernością i oddaniem wobec swojej rodziny, z którą pragnie spędzać każdą chwilę. Jest psem wrażliwym, źle znoszącym samotność i izolację, co wymaga od właściciela poświęcenia mu uwagi i towarzystwa. Jego natura jest przyjacielska i otwarta zarówno w stosunku do ludzi, w tym dzieci, jak i innych psów, co czyni go doskonałym towarzyszem rodzinnym. Posiada silny instynkt łowiecki, co przekłada się na jego aktywność i zapał do pracy w terenie. Mimo swojej elegancji, jest to pies pełen energii i chęci do zabawy, ale w domowym zaciszu potrafi być spokojnym i zrównoważonym towarzyszem, pod warunkiem zaspokojenia jego potrzeb ruchowych. Nie wykazuje skłonności do agresji czy dominacji, ale jego otwartość wobec obcych sprawia, że nie nadaje się na psa stróżującego.

Seter angielski uchodzi za rasę generalnie zdrową i charakteryzującą się dobrą odpornością, często zachowując wigor i radość życia do późnej starości. Niemniej jednak, jak każda rasa, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a także wrodzona głuchota. Długie, zwisające uszy setera wymagają regularnej kontroli i pielęgnacji, ponieważ są narażone na infekcje. Rasa ta może być również podatna na skręt żołądka, stan nagły i zagrażający życiu, dlatego właściciele powinni być świadomi jego objawów. Rzadziej, ale odnotowuje się także zapalenie trzeciej powieki oraz atopowe zapalenie skóry. U starszych psów mogą pojawić się guzki podskórne oraz osłabienie kończyn tylnych, prowadzące do niestabilnego chodu. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem najczęstszych chorób dziedzicznych, co pomaga w utrzymaniu zdrowia rasy.

Seter angielski zazwyczaj cieszy się dobrym apetytem i nie jest psem wybrednym, co ułatwia dobór diety. Kluczowe jest zapewnienie mu zbilansowanego żywienia, niezależnie od tego, czy wybierzemy wysokiej jakości karmy komercyjne, dietę gotowaną, czy model BARF - w dwóch ostatnich przypadkach z odpowiednią suplementacją. Dzienna porcja pokarmu powinna być podzielona na co najmniej dwa posiłki, a po jedzeniu konieczne jest zapewnienie psu odpoczynku, aby zminimalizować ryzyko skrętu żołądka. Seter angielski ma tendencję do łatwego przybierania na wadze, dlatego monitorowanie ilości spożywanego jedzenia i utrzymanie prawidłowej masy ciała jest ważne przez całe życie psa. Ze względu na silny węch i skłonność do "buszowania po blatach" czy nawet zmywarkach w poszukiwaniu smakołyków, należy dbać, aby wartościowe lub niebezpieczne dla psa jedzenie było poza jego zasięgiem.

Seter angielski posiada długą, jedwabistą, lekko falistą sierść z obfitymi frędzlami na nogach i ogonie, co nadaje mu niezwykle elegancki wygląd. Aby utrzymać ją w dobrej kondycji i zapobiec kołtunieniu, wymagane jest regularne szczotkowanie - co najmniej raz w tygodniu, a w okresach linienia (wiosną i jesienią) nawet codziennie. Pomocna może okazać się metalowa szczotka z długimi zębami do delikatnego rozczesywania ewentualnych splątań. Regularne przycinanie sierści wokół pyska, łap i na innych partiach ciała pomaga utrzymać czystość i schludny wygląd. Kąpiele zaleca się co 4-6 tygodni, a pazury powinny być przycinane raz w miesiącu. Ze względu na długie, zwisające uszy, konieczna jest ich systematyczna kontrola i czyszczenie, aby zapobiegać infekcjom. Należy pamiętać, że po aktywnych spacerach, zwłaszcza w deszczowe dni, seter angielski z łatwością zbiera błoto i liście w swojej długiej sierści, szczególnie na "piórach", co wymaga każdorazowego oczyszczenia po powrocie do domu.

Seter angielski to pies o dużym temperamencie i znacznym zapotrzebowaniu na ruch. Aby był szczęśliwy i zdrowy, a w domu spokojny i zrównoważony, wymaga codziennej, intensywnej dawki aktywności fizycznej. Nie wystarczą mu krótkie spacery na smyczy; potrzebuje co najmniej godzinnej możliwości swobodnego biegania, najlepiej na rozległych, bezpiecznych terenach, takich jak łąki czy lasy. Jest doskonałym towarzyszem dla osób prowadzących aktywny tryb życia - chętnie będzie towarzyszył w joggingu, długich pieszych wędrówkach, wycieczkach rowerowych czy nawet uprawianiu canicrossu. Jego naturalne predyspozycje myśliwskie sprawiają, że uwielbia aportować i jest dobrym pływakiem. Ważne jest, aby unikać bardzo forsownych i obciążających stawów aktywności u szczeniąt i młodych psów (do około dwóch lat), aby ich układ kostny mógł prawidłowo się rozwijać. Zaspokojony ruchowo seter angielski to pies zadowolony, który w domu z chęcią odpoczywa u boku swojej rodziny.

Seter angielski to inteligentny i chętny do współpracy pies, co sprawia, że jego szkolenie, choć wymagające konsekwencji, jest zazwyczaj przyjemne i daje dobre rezultaty. Ze względu na swoją wrażliwą naturę, najlepiej reaguje na metody pozytywnego wzmacniania, oparte na pochwałach i nagrodach, szczególnie smakołykach, które są dla niego dużą motywacją. Należy unikać kar fizycznych i surowych reprymend, które mogą negatywnie wpłynąć na jego zaufanie i relację z opiekunem. Naukę posłuszeństwa warto rozpocząć bardzo wcześnie, już z dwumiesięcznym szczeniakiem. Kluczowe jest solidne wypracowanie komendy "przywołanie", ponieważ silny instynkt łowiecki setera może skłonić go do podążania za intrygującym zapachem, ignorując otoczenie. Wczesna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi bodźcami jest niezbędna, aby wyrósł na zrównoważonego i otwartego dorosłego psa. Seter angielski z powodzeniem bierze udział w próbach polowych i sportach kynologicznych, takich jak agility czy obedience, czerpiąc z nich radość z wyzwań umysłowych.

Seter angielski, choć niezwykle urodziwy i fotogeniczny, nie jest psem, który regularnie pojawia się na dużym ekranie jako gwiazda filmowa w znaczących rolach. Jego delikatna natura i potrzeba dużej aktywności fizycznej mogą sprawiać, że trening pod kątem skomplikowanych ról filmowych jest wyzwaniem. Niemniej jednak, jego urok i elegancja sprawiają, że bywa wykorzystywany w reklamach lub jako tło w produkcjach przedstawiających idylliczne sceny wiejskie czy myśliwskie, idealnie oddając atmosferę szlachetnego towarzysza człowieka.];