Historia rasy Rhodesian Ridgeback jest nierozerwalnie związana z afrykańskim kontynentem, a jej korzenie sięgają setek lat wstecz. Przodkami współczesnych Rhodesianów były prymitywne psy Hotentotów, rdzennych mieszkańców Afryki Południowej, które charakteryzowały się unikalną pręgą na grzbiecie oraz niezwykłą odpornością na trudne warunki klimatyczne i lokalne choroby. Około 1650 roku, holenderscy osadnicy przybyli na Przylądek Dobrej Nadziei, rozpoczęli krzyżowanie swoich europejskich psów (takich jak mastify, charty, bloodhoundy i pointery) z psami Hotentotów. Celem było stworzenie psa o doskonałych zdolnościach myśliwskich, który jednocześnie byłby wytrzymały i potrafił chronić dobytek. Prawdziwy przełom w rozwoju rasy nastąpił w drugiej połowie XIX wieku, kiedy to misjonarz Charles Helm sprowadził do Rodezji (dzisiejsze Zimbabwe) dwie suki o charakterystycznych pręgach. Zaintrygowany ich zdolnościami myśliwskimi, słynny łowca wielkich zwierząt, Cornelius van Rooyen, postanowił je skojarzyć ze swoimi psami. Potomstwo tych skojarzeń okazało się wyjątkowo skuteczne w polowaniu na lwy - psy potrafiły tropić, osaczać i zatrzymywać zwierzę w miejscu, czekając na przybycie myśliwego. To właśnie one dały początek linii, która zyskała miano "psów na lwy". W 1922 roku, za sprawą Francisa Barnesa, który sam był znaczącym hodowcą, opracowano w Bulawayo pierwszy oficjalny wzorzec rasy, czerpiąc inspirację ze wzorca dalmatyńczyka. Wzorzec ten, z niewielkimi modyfikacjami, pozostał podstawą do dziś. W 1924 roku rasa została zarejestrowana w Południowoafrykańskim Związku Hodowców, a w 1955 roku oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Do Polski pierwsze Rhodesian Ridgebacki dotarły w 1994 roku, zapoczątkowując ich obecność w polskiej kynologii.

Rhodesian Ridgeback to pies o zrównoważonym, dostojnym temperamencie, który jednak cechuje się dużą inteligencją i niezależnością. Jest rezerwowy wobec obcych, ale nigdy nie powinien być agresywny ani lękliwy. W stosunku do swojej rodziny wykazuje głębokie przywiązanie, czułość i lojalność, ceniąc sobie bliski kontakt z opiekunami. Posiada silny instynkt myśliwski i jest czujny, co czyni go doskonałym stróżem. Mimo pewnej upartości, jest psem o żywym usposobieniu, chętnym do aktywności i zabawy, ale potrafi również docenić spokojne chwile w domowym zaciszu, stając się wtedy łagodnym towarzyszem.

Rhodesian Ridgebacki są generalnie rasą zdrową i odporną, często dożywającą kilkunastu lat. Niemniej jednak, jak każda rasa, są predysponowane do pewnych schorzeń. Najbardziej charakterystyczną i specyficzną dla rasy dolegliwością jest zatoka skórzasta (dermoid sinus - DS), wrodzona anomalia rozwojowa skóry, którą doświadczeni hodowcy potrafią zdiagnozować u szczeniąt. Zwykle wymaga ona interwencji chirurgicznej. Poza tym, Rhodesiany mają skłonności do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, osteochondrozy (OCD) stawu ramiennego, a także niedoczynności tarczycy. Niekiedy mogą pojawić się alergie pokarmowe lub kontaktowe. Właściciele powinni być również świadomi ryzyka rozszerzenia i skrętu żołądka, co jest problemem wielu dużych ras. Rasa dobrze znosi wysokie temperatury, ale może być wrażliwa na silne mrozy. Regularne badania weterynaryjne i odpowiedzialna hodowla są kluczowe dla utrzymania zdrowia tych psów.

Żywienie Rhodesian Ridgebacka powinno być starannie zaplanowane, zwłaszcza w okresie intensywnego wzrostu szczeniąt, aby zapobiec problemom stawowym i kostnym. Właściciele mogą wybrać wysokiej jakości komercyjną karmę przeznaczoną dla dużych ras, lub, pod nadzorem weterynarza, dietę przygotowywaną w domu, taką jak BARF, uzupełnioną o niezbędne suplementy witaminowo-wapniowe i wspomagające stawy (glukozamina, chondroityna). Kluczowe jest dostosowanie diety do wieku, poziomu aktywności i indywidualnych potrzeb psa. Rhodesiany mają skłonność do nadwagi, dlatego ważne jest kontrolowanie spożywanych kalorii i unikanie przekarmiania oraz nadmiernego podawania smakołyków. Znane są również z "buszowania po blatach", więc ludzkie jedzenie nie powinno być pozostawiane bez nadzoru. Dzienną porcję pokarmu należy podzielić na co najmniej dwa posiłki, a po jedzeniu zawsze zapewnić psu spokojny odpoczynek, aby zminimalizować ryzyko skrętu żołądka. Świeża woda powinna być zawsze dostępna.

Pielęgnacja Rhodesian Ridgebacka jest stosunkowo prosta ze względu na jego krótką, gęstą i błyszczącą sierść, która nie wymaga specjalistycznych zabiegów fryzjerskich. Pies linieje umiarkowanie, zwykle dwa razy w roku, z nieco większą intensywnością wiosną. W tym okresie zaleca się codzienne szczotkowanie gumową szczotką lub rękawicą, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. Poza okresami linienia wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Kąpiele powinny być wykonywane w miarę potrzeby, z użyciem szamponu dla psów krótkowłosych. Ważna jest regularna kontrola uszu i czyszczenie ich w razie potrzeby. Pazury należy systematycznie skracać, jeśli nie ścierają się naturalnie, ponieważ zbyt długie mogą powodować dyskomfort. Niektóre Rhodesiany mogą być niechętne obcinaniu pazurów, dlatego warto rozważyć użycie szlifierki. Rasa nie zbiera dużo brudu na spacerach, a jej sierść jest łatwa do utrzymania w czystości.

Rhodesian Ridgeback to pies o umiarkowanym do wysokiego zapotrzebowaniu na ruch, który z natury jest silny, zwinny i aktywny. Nie jest typowym psem kanapowym i do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje regularnej, intensywnej aktywności fizycznej. Same krótkie spacery na smyczy nie będą wystarczające; konieczne jest zapewnienie mu możliwości swobodnego biegania i wyładowania energii. Chętnie towarzyszy opiekunowi podczas joggingu, długich wycieczek pieszych czy przejażdżek rowerowych, choć należy pamiętać o ograniczeniach wysiłku u młodych psów (do ok. 18 miesiąca życia) w celu ochrony rozwijających się stawów. Rhodesian Ridgebacki z zapałem angażują się w psie sporty, takie jak agility, obedience, tracking, czy coursing (pogoń za sztucznym zającem). Mają silny instynkt łowiecki, więc na otwartych przestrzeniach bez smyczy zawsze powinny być w bezpiecznie ogrodzonym terenie, aby zapobiec ucieczkom za interesującym tropem. Są chętne do zabawy, lubią aportować i z radością uczestniczą w aktywnościach z człowiekiem.

Szkolenie Rhodesian Ridgebacka wymaga konsekwencji, cierpliwości i zrozumienia jego niezależnego charakteru. Rasa ta jest bardzo inteligentna i szybko się uczy, ale jednocześnie bywa uparta i może próbować dominować, co wymaga od właściciela stanowczej, lecz sprawiedliwej ręki. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i szkolenia już od wczesnego szczenięctwa, uczestnicząc w zajęciach w "psim przedszkolu". Należy stosować wyłącznie metody pozytywnego wzmocnienia, oparte na nagradzaniu i motywacji, unikając wszelkich form kar czy agresji, które mogą wywołać lęk lub opór. Rhodesiany późno dojrzewają emocjonalnie (około 2 lat), co oznacza, że proces szkolenia powinien być kontynuowany przez dłuższy czas. Dobrze socjalizowane i wyszkolone psy stają się oddanymi, zrównoważonymi towarzyszami, ale brak odpowiedniego wychowania może skutkować problematycznymi zachowaniami. Rasa ta często wykazuje tendencję do silnego przywiązania do jednego członka rodziny, z którym najchętniej współpracuje.

Rhodesian Ridgeback, choć nie jest psem znanym z ról filmowych na szeroką skalę, zyskał pewien rozgłos dzięki związkom z gwiazdami. Najbardziej znanym faktem jest to, że hollywoodzki aktor Errol Flynn był jednym z pierwszych hodowców tej rasy w Stanach Zjednoczonych w latach 30. XX wieku. Chociaż jego linia hodowlana niestety wygasła, pokazuje to, że rasa ta od dawna wzbudzała zainteresowanie ze względu na swój majestatyczny wygląd i niezwykłą historię. Współcześnie Rhodesiany sporadycznie pojawiają się w produkcjach filmowych czy telewizyjnych, często w rolach drugoplanowych, podkreślając egzotyczny charakter scen lub przedstawiając je jako psy towarzyszące silnym i niezależnym bohaterom. Ich dystyngowany wygląd i atletyczna budowa sprawiają, że są naturalnie fotogeniczne, choć nie stały się ikonami kina w sposób, w jaki zrobiły to niektóre inne rasy.];