Historia Dog z Majorki, czyli Ca de Bou, jest ściśle związana z dziejami Balearów i morskimi szlakami handlowymi. Już w starożytności statki kursujące po Morzu Śródziemnym przyczyniały się do wymiany nie tylko dóbr i kultury, ale także zwierząt. Na Półwysep Iberyjski, a z czasem i na Baleary, trafiały silne, duże psy typu molosowatego, które służyły jako strażnicy portów i osad przed piratami. W XIII wieku, wraz z podbojem wysp przez króla Jakuba I Zdobywcę, iberyjskie mastify umocniły swoją obecność na Majorce. Przełom nastąpił w XVII wieku, kiedy to Minorka i inne wyspy Balearów przeszły pod panowanie brytyjskie. Brytyjscy osadnicy przywieźli ze sobą własne psy stróżujące i bojowe, w tym buldogi, które zaczęły być krzyżowane z miejscowymi mastifami. Powstała w ten sposób nowa rasa, która doskonale sprawdzała się w popularnych wówczas wśród Anglików walkach psów z bykami, stąd jej nazwa "Ca de Bou" - pies na byka. Pierwsze oficjalne rejestracje rasy w hiszpańskich księgach rodowodowych pochodzą z 1923 roku, a pierwsze wystawy miały miejsce w Barcelonie w latach 1928-1929. Pod koniec XIX wieku, wraz z zakazem walk zwierząt w Hiszpanii, rasa straciła swoje pierwotne zastosowanie i jej populacja drastycznie spadła, grożąc całkowitym wyginięciem. Na początku XX wieku istniało realne ryzyko, że Ca de Bou zniknie z powierzchni ziemi. Na szczęście, w latach 50. XX wieku, grupa pasjonatów z Majorki podjęła wysiłek odtworzenia rasy, krzyżując ocalałe osobniki z rasami wyjściowymi, takimi jak Ca de Bestiar i buldog angielski. Wysiłki te doprowadziły do uznania rasy przez FCI w 1965 roku. W 1997 roku nazwa rasy została oficjalnie zmieniona na Perro Dogo Mallorquin. Od lat 90. XX wieku rasa zyskuje na popularności, również dzięki zaangażowaniu hodowców spoza Hiszpanii, w tym z Polski.

Dog z Majorki to pies o zrównoważonym i spokojnym usposobieniu, charakteryzujący się pewnością siebie i niezłomną wiernością wobec swojego opiekuna i rodziny. Na co dzień jest łagodny i przyjazny w stosunku do ludzi, w tym do dzieci, wobec których potrafi być niezwykle opiekuńczy. Jego instynkt obronny jest bardzo silny - z natury nie jest zaczepny, ale w obliczu zagrożenia lub sprowokowany, staje się odważnym i nieustępliwym obrońcą. W stosunku do obcych psów może wykazywać nieufność, a nawet dominację, zwłaszcza samce wobec innych samców, dlatego wczesna i konsekwentna socjalizacja jest kluczowa. Mimo swojej masywnej budowy, jest psem zwinny, inteligentny i chętny do współpracy, co sprawia, że łatwo poddaje się szkoleniu. Choć w domu potrafi być spokojny i dyskretny, nie jest typowym kanapowcem i potrzebuje regularnej aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej.

Dog z Majorki uchodzi za rasę zdrową i wytrzymałą, co jak na molosa jest cechą bardzo pożądaną. Typowe dla dużych ras molosowatych, najczęstszym problemem zdrowotnym, na który mogą być narażone, jest dysplazja stawów biodrowych. Z tego powodu, psy przeznaczone do rozrodu powinny przechodzić odpowiednie badania w kierunku tej choroby. Innym aspektem, na który należy zwrócić uwagę, zwłaszcza u psów o głębokiej klatce piersiowej, jest ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, co jest stanem nagłym i zagrażającym życiu. W okresie wzrostu szczeniąt, należy unikać zbyt intensywnych aktywności fizycznych, aby nie obciążać rozwijających się stawów. Poza tym, rasa nie wykazuje szczególnych predyspozycji do innych poważnych schorzeń, a dorosłe osobniki są zazwyczaj bardzo odporne.

Dogi z Majorki nie są psami szczególnie wybrednymi ani wrażliwymi pod względem żywienia, jednak ze względu na ich budowę i ryzyko skrętu żołądka, należy ściśle przestrzegać zasad karmienia. Zaleca się podawanie wysokiej jakości karmy przeznaczonej dla dużych ras, najlepiej podzielonej na dwie lub trzy mniejsze porcje w ciągu dnia, aby uniknąć przeciążenia układu pokarmowego. Kluczowe jest, aby nie karmić psa bezpośrednio przed ani zaraz po intensywnym wysiłku fizycznym - należy zachować co najmniej dwugodzinną przerwę. Rasa ta ma tendencję do łakomstwa, dlatego ważne jest monitorowanie wagi i dostosowywanie ilości pokarmu do poziomu aktywności, aby zapobiec nadwadze. W przypadku jakichkolwiek problemów trawiennych lub alergii, konieczna może być konsultacja z weterynarzem i wprowadzenie specjalistycznej diety.

Pielęgnacja Dog z Majorki jest niezwykle prosta i nie wymaga dużego nakładu pracy, co czyni go idealnym psem dla osób ceniących łatwość utrzymania. Jego krótka, szorstka w dotyku sierść nie ma podszerstka i nie jest podatna na kołtunienie. Wystarczy regularne szczotkowanie raz w tygodniu za pomocą gumowego zgrzebła lub specjalnej rękawicy, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. W okresie linienia częstotliwość szczotkowania może być nieco zwiększona. Dla nadania sierści pięknego połysku, można przetrzeć ją irchową szmatką. Pies nie zbiera dużo brudu na spacerach, a kąpiele są potrzebne tylko w miarę potrzeby. Ważne jest również regularne sprawdzanie czystości uszu, przycinanie pazurów i dbanie o higienę jamy ustnej.

Dog z Majorki to pies o średnim poziomie energii, który pomimo spokojnego usposobienia, nie jest typowym "kanapowcem". Potrzebuje regularnych, dłuższych spacerów i możliwości swobodnego ruchu, aby utrzymać dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Chętnie towarzyszy swoim opiekunom w pieszych wędrówkach czy weekendowych wyprawach, ale niekoniecznie nadaje się do intensywnych sportów, takich jak canicross czy agility, które mogłyby nadmiernie obciążyć jego stawy. Lubi bawić się, aportować i uczyć sztuczek, ceni sobie wspólną aktywność z rodziną. W domu potrafi być spokojny, jeśli zapewniono mu wystarczającą dawkę ruchu na zewnątrz. Kluczem jest dostosowanie poziomu aktywności do wieku i kondycji psa.

Dog z Majorki to rasa inteligentna i stosunkowo podatna na szkolenie, co sprawia, że uczenie go posłuszeństwa nie jest zadaniem trudnym, pod warunkiem odpowiedniego podejścia. Są to psy wesołe, chętne do pracy i lubiące wyzwania umysłowe, co ułatwia proces nauki. Należy jednak pamiętać, że Dog z Majorki wymaga konsekwentnego i pewnego siebie przewodnika, który potrafi jasno stawiać granice. Szkolenie powinno być oparte na pozytywnym wzmocnieniu i rozpoczynać się już od najmłodszych lat, zanim szczeniak osiągnie duży rozmiar i masę. Niezwykle ważna jest wczesna i szeroka socjalizacja z różnymi ludźmi, miejscami i, co najważniejsze, z innymi psami, aby zminimalizować potencjalne konflikty i nieufność wobec obcych czworonogów. Z uwagi na ich silny instynkt stróżujący i potencjalną dominację, odpowiednia socjalizacja jest fundamentem harmonijnego współżycia.

Rasa Dog z Majorki nie jest powszechnie znana z ról filmowych ani nie występowała jako gwiazda kinowa. Jej obecność w popkulturze filmowej jest znikoma.];