Historia Szorstkowłosego Gończego z Nivernais jest niezwykle długa i burzliwa, sięgająca korzeniami starożytnej Galii, gdzie ceniono psy o doskonałym węchu, znane jako Canes Segusius. Uważa się, że rasa ta jest również potomkiem królewskich, szarych psów św. Ludwika, co świadczy o jej długiej i prestiżowej przeszłości. Przez około dwa wieki, aż do czasów panowania Ludwika XI, gończe te były niezwykle cenione na francuskich dworach królewskich. Z czasem zostały jednak zastąpione przez inne, białe psy gończe. Mimo to, rasa przetrwała dzięki arystokracji regionu Nivernais, gdzie kontynuowano jej hodowlę. Niestety, Rewolucja Francuska w 1789 roku niemalże doprowadziła do jej całkowitego wyginięcia. Dopiero sto lat później, na przełomie XIX i XX wieku, podjęto wysiłki w celu odtworzenia rasy. Wykorzystano w tym celu ocalałe osobniki z jej kolebki, a dla odświeżenia puli genetycznej krzyżowano je z innymi szorstkowłosymi gończymi, takimi jak Grand Griffon Vendéen, a także z fokshoundami i otterhoundami. Dzięki tym działaniom rasa odrodziła się, a jej obecny wygląd i charakter pozostają niezmienione od tamtego czasu. Klub rasy został założony w 1925 roku, co było ważnym krokiem w jej formalnym uznaniu i ochronie.

Szorstkowłosy Gończy z Nivernais to pies o wyostrzonym węchu, z natury myśliwy o niezwykłej odwadze i wytrzymałości, szczególnie w trudnym terenie i gęstych zaroślach. Jest to rasa inteligentna, o stabilnym temperamencie, która potrafi być bardzo zrównoważona. W pracy jest niezwykle wytrwały i uparty, wykazując się inicjatywą. Mimo swojej niezależności i czasami uporu, jest też psem raczej czułym, który dobrze sprawdza się w roli psa rodzinnego. Jest ufny wobec nieznajomych, nie wykazując ani lękliwości, ani agresji, co czyni go słabym stróżem. Potrafi lubić zabawę, o ile jest ona sensowna i nie polega na bezmyślnym aportowaniu, które mogłoby nadmiernie wzmacniać jego drapieżne instynkty.

Szorstkowłosy Gończy z Nivernais to rasa uznawana za wytrzymałą i generalnie cieszącą się dobrym zdrowiem. Dzięki swojej aktywności fizycznej nie wykazuje skłonności do nadwagi. Istnieją jednak pewne problemy zdrowotne, na które psy tej rasy mogą być bardziej podatne. Jednym z nich jest zespół rozszerzenia i skrętu żołądka (GDV), który jest stanem zagrażającym życiu i wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Właściciele powinni być świadomi objawów i wiedzieć, jak postępować w przypadku wystąpienia GDV. Ponadto, ze względu na wiszące uszy, Gończy z Nivernais jest podatny na infekcje ucha, dlatego regularne czyszczenie i kontrola uszu są kluczowe dla zapobiegania problemom. Rasa dobrze znosi trudne warunki atmosferyczne, jest odporna na zimno, jednak może mieć trudności w upalne dni, dlatego w wysokich temperaturach należy unikać intensywnej aktywności.

Gończy z Nivernais to pies aktywny i raczej łakomy, co należy uwzględnić w jego diecie. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu rozszerzenia i skrętu żołądka (GDV), zaleca się podawanie posiłków w mniejszych porcjach, co najmniej dwa razy dziennie, unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio przed lub po jedzeniu, oraz stosowanie misek spowalniających jedzenie. Dieta powinna być zbilansowana i dostosowana do poziomu aktywności psa, wieku i stanu zdrowia. Wysokiej jakości karma komercyjna, przeznaczona dla średnich ras aktywnych, zazwyczaj spełni jego potrzeby. Ważne jest, aby kontrolować ilość podawanego pokarmu, aby uniknąć nadwagi, mimo że rasa ta nie ma do niej naturalnych skłonności. W przypadku psów pracujących lub bardzo aktywnych, może być konieczne zwiększenie kaloryczności diety. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ze względu na lekką skłonność do uporu.

Sierść Szorstkowłosego Gończego z Nivernais jest jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech: długa, kosmata, szorstka i twarda, a do tego rozczochrana, co nadaje psu "wiejski" i nieco nieuporządkowany wygląd. Taka struktura sierści wymaga regularnej pielęgnacji, aby zapobiec plątaniu się i filcowaniu, a także utrzymać jej właściwości ochronne. Zaleca się szczotkowanie kilka razy w tygodniu, aby usunąć martwe włosy, brud i zapobiec tworzeniu się kołtunów, szczególnie w okolicach brody, brwi i uszu. Linienie jest umiarkowane. Sierść na brzuchu i wewnętrznych stronach ud jest również owłosiona, co wymaga uwagi. Choć nie wymaga skomplikowanego strzyżenia, trymowanie może być potrzebne, aby utrzymać typową dla rasy strukturę i wygląd. Uszy, ze względu na swoje owłosienie i wiszący charakter, wymagają regularnego sprawdzania i czyszczenia, aby zapobiec infekcjom. Ze względu na swoją naturę psa pracującego w terenie, często zbiera brud i resztki roślinności na spacerach, dlatego po każdej wędrówce warto sprawdzić i oczyścić sierść.

Szorstkowłosy Gończy z Nivernais to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność. Z natury jest psem pracującym, a jego wytrzymałość jest bardziej ceniona niż szybkość. Potrzebuje codziennej, intensywnej dawki aktywności fizycznej, która powinna obejmować zarówno długie spacery, jak i możliwość swobodnego biegania. Uwielbia eksplorować teren, zwłaszcza zarośla i trudniejsze obszary, w których może w pełni wykorzystać swój wyostrzony węch. Jest to rasa, która wymaga stymulacji zarówno fizycznej, jak i umysłowej oraz węchowej. Nie jest to pies kanapowy i siedzący tryb życia jest dla niego nieodpowiedni, prowadząc do frustracji i problemów behawioralnych. Chętnie uczestniczy w zabawach, szczególnie tych mających "sens", jak tropienie, poszukiwanie czy prace węchowe, ale niekoniecznie będzie entuzjastą wielogodzinnego aportowania patyczków, co może wręcz wzmocnić jego instynkt drapieżnika. Idealnym zajęciem jest dla niego tropienie, canicross, dogtrekking czy po prostu długie, aktywne wycieczki po lesie czy polu.

Szkolenie Szorstkowłosego Gończego z Nivernais, choć z natury nie jest bardzo trudne, wymaga od przewodnika konsekwencji, cierpliwości i zrozumienia niezależnego charakteru rasy. Psy te są inteligentne i dość szybko się uczą, jednak ich myśliwskie instynkty i skłonność do uporu mogą stanowić wyzwanie. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i szkolenia w jak najmłodszym wieku szczenięcym. Należy położyć szczególny nacisk na naukę przywołania i komendy "zostaw" lub "puść", ponieważ ich silny instynkt łowiecki i doskonały węch sprawiają, że mogą ruszyć za tropem, ignorując otoczenie. Nawiązanie silnej, pozytywnej relacji opartej na wzajemnym zaufaniu jest niezbędne do przezwyciężenia ich niezależności. Gończy z Nivernais lubi wyzwania umysłowe i prace węchowe, które mogą być doskonałą formą stymulacji i elementem szkolenia. Motywacja smakołykami jest zazwyczaj skuteczna, gdyż rasa ta jest raczej łakoma. Dobrze socjalizowane, szybko rozwijają psie kody komunikacyjne i dogadują się z innymi psami, co jest kluczowe, biorąc pod uwagę ich historię życia w sforach.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej tej rasy.];