Historia Landseera jest nierozerwalnie związana z psami dowodnymi z St. Johns, które zamieszkiwały kanadyjską Nową Fundlandię. Te psy, będące potomkami rozmaitych ras przywożonych przez rybaków i imigrantów z Irlandii, Anglii i Portugalii, pomagały miejscowym mieszkańcom w ciężkiej pracy na morzu - od wyciągania sieci po ratowanie tonących. Były cenione za swoją wytrzymałość, inteligencję i wrodzone zamiłowanie do wody. Pod koniec XVIII wieku, psy te trafiły do Anglii, gdzie wzbudziły zachwyt. To właśnie tam, słynny malarz Sir Edwin Landseer, uwiecznił na swoich płótnach czarno-białą odmianę tych psów, co przyczyniło się do nazwania jej jego imieniem. Z czasem, europejskie psy z St. Johns zaczęły różnić się od swoich kanadyjskich kuzynów. Podczas gdy nowofundlandy stawały się cięższe, bardziej ofutrzone i o bardziej flegmatycznym temperamencie, Landseery kontynentalne rozwijały się w kierunku lżejszej budowy, dłuższych kończyn, mniej obfitej sierści i większej energii. Pierwsze mioty "kontynentalnych" Landseerów pojawiły się w Holandii i Szwajcarii na przełomie XIX i XX wieku. Niemiecki klub Landseera odegrał kluczową rolę w dążeniu do uznania tej odmiany za odrębną rasę. Ostatecznie, w 1960 roku, Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała Landseera za samodzielną rasę, odróżniając go od nowofundlanda. Warto zaznaczyć, że w krajach anglosaskich (USA, Kanada, Wielka Brytania) Landseer bywa nadal traktowany jako odmiana nowofundlanda.

Landseer to pies o niezwykle łagodnym, spokojnym i zrównoważonym temperamencie. Jest psem inteligentnym i odważnym, głęboko oddanym swojej rodzinie, wobec której okazuje wiele czułości i cierpliwości. Doskonale dogaduje się z dziećmi, będąc dla nich wyrozumiałym towarzyszem zabaw, a także z innymi zwierzętami domowymi, pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji. Mimo swojej przyjaznej natury, Landseer potrafi być nieco samowolny, co wynika z jego historycznej roli psa pracującego, zdolnego do podejmowania samodzielnych decyzji. Posiada naturalny instynkt obronny - w sytuacji zagrożenia nie waha się stanąć w obronie swoich bliskich, choć zazwyczaj nie przejawia agresji, a raczej ,,odgradza" intruza swoim ciałem, co czyni go czujnym, lecz niezbyt agresywnym stróżem. Jest opanowany i niezbyt nerwowy, a jego wysoki próg reakcji sprawia, że rzadko szczeka bez uzasadnionego powodu.

Jako rasa olbrzymia, Landseer jest predysponowany do niektórych problemów zdrowotnych, zwłaszcza związanych z układem kostnym. Najczęściej występujące schorzenia to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, dlatego kluczowe jest zapewnienie szczeniętom odpowiedniego rozwoju - unikanie nadmiernego forsowania, długotrwałego chodzenia po schodach (szczególnie w dół) i przede wszystkim zapobieganie nadwadze w okresie wzrostu. W rasie tej zdarzają się również choroby serca, takie jak zwężenie zastawki aortalnej, a także wady powiek, w tym entropium i ektropium. Ze względu na głęboką klatkę piersiową, Landseery są narażone na rozszerzenie i skręt żołądka, co wymaga specjalnej uwagi podczas karmienia. Inne, rzadziej występujące dolegliwości to cystynuria, trombopatia, zapalenia uszu, choroba zwyrodnieniowa stawów oraz padaczka. Landseer nie najlepiej znosi upały - w takie dni wymaga dostępu do cienia, dużej ilości chłodnej wody do picia i, jeśli to możliwe, możliwości schłodzenia się w zbiorniku wodnym, co bardzo lubi i dobrze na niego wpływa. Jest to rasa generalnie wytrzymała, ale jak każdy duży pies, wymaga troskliwej opieki zdrowotnej i regularnych badań profilaktycznych.

Landseer, mimo swoich imponujących rozmiarów, potrafi efektywnie wykorzystywać spożywaną karmę, co oznacza, że dorosłe psy jedzą stosunkowo niewiele w przeliczeniu na masę ciała. Niemniej jednak, ze względu na dużą wagę, ogólne koszty wyżywienia mogą być znaczące. Szczenięta tej rasy wymagają specjalistycznej karmy przeznaczonej dla ras olbrzymich, która wspiera prawidłowy rozwój kośćca i stawów. Aby zminimalizować ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, niezwykle ważne jest rozdzielenie dziennej porcji karmy na co najmniej dwie, a najlepiej trzy, mniejsze posiłki. Nie należy karmić psa bezpośrednio przed intensywnym wysiłkiem fizycznym ani tuż po nim (zaleca się dwugodzinną przerwę). Posiłki powinny być podawane w spokojnym otoczeniu, bez pośpiechu. Landseer pije dużo wody, co jest naturalne dla psów tej wielkości, jednak często zdarza mu się rozchlapywać wodę wokół miski, a jego mokre fafle mogą pozostawiać ślady.

Pielęgnacja Landseera nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności, szczególnie ze względu na jego długą, gęstą sierść z obfitym podszerstkiem. Rasa ta intensywnie linieje, zwłaszcza w okresach sezonowych, dlatego w tym czasie zaleca się codzienne szczotkowanie, aby usunąć martwy włos i zapobiec kołtunieniu. Poza okresem linienia, wystarczy wyczesywanie raz w tygodniu. Niezwykle ważne jest dokładne wyczesanie psa po każdej kąpieli w zbiorniku wodnym, ponieważ mokra sierść ma tendencję do filcowania. Do pielęgnacji przydatny będzie metalowy grzebień z długimi, rzadkimi zębami, szczotka pudlówka oraz rzadka, druciana szczotka; można wspomóc się sprayem ułatwiającym rozczesywanie. Kąpiele Landseera przeprowadza się w miarę potrzeby, pamiętając o stosowaniu odpowiednich szamponów dla psów o długiej sierści. Regularnie należy również przycinać włosy między palcami, na opuszkach łap oraz wokół uszu, aby zapobiec gromadzeniu się brudu i zapaleniom. Pomimo, że Landseer jest psem czystym, jego długie futro może zbierać liście czy błoto podczas spacerów, co wymaga szybkiego oczyszczenia.

Landseer, mimo swojej spokojnej natury w domu, jest psem, który potrzebuje regularnej aktywności fizycznej, a przede wszystkim uwielbia ruch na świeżym powietrzu. Długie, codzienne spacery są dla niego niezbędne, aby utrzymać dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Jego największą pasją jest woda - Landseer to prawdziwy pływak, który z radością korzysta z każdej okazji do kąpieli i pływania. Jest to cecha wynikająca z jego historycznego przeznaczenia do ratownictwa wodnego, w którym sprawdza się doskonale dzięki swojej sile i wytrzymałości. Chociaż nie jest psem typowo sportowym w rozumieniu intensywnych treningów, ceni sobie swobodne bieganie, aportowanie i zabawę na otwartych przestrzeniach. Warto pamiętać, że szczenięta nie powinny być forsowane ani zmuszane do nadmiernego wysiłku, aby nie obciążać rozwijających się stawów. W ogrodzie Landseer bywa raczej spokojny, obserwując otoczenie, a w mieszkaniu zachowuje się nadzwyczaj opanowanie, stając się prawdziwym "psem kanapowym" po zaspokojeniu potrzeb ruchowych.

Landseer to pies inteligentny i chętny do współpracy z człowiekiem, co czyni go stosunkowo podatnym na szkolenie. Jednakże, ze względu na jego silny charakter i wrażliwość, wymaga ono konsekwencji, cierpliwości oraz stanowczego, lecz zawsze łagodnego podejścia. Krzyk czy brutalne metody są absolutnie niewskazane i mogą przynieść odwrotny skutek. Lekcje powinny być urozmaicone i niezbyt długie, aby Landseer się nie znudził - ten molos nie będzie pracował w stylu owczarka, lecz potrzebuje pozytywnej motywacji, np. w postaci smakołyków. Kluczowa jest wczesna i staranna socjalizacja szczenięcia z różnymi ludźmi, innymi psami oraz różnorodnymi sytuacjami i otoczeniem. Pomoże to zbudować pewność siebie i zapobiegnie ewentualnej nieufności wobec obcych oraz problemom w kontaktach z innymi zwierzętami w dorosłym życiu. Landseer lubi wyzwania umysłowe, więc warto wzbogacać szkolenie o elementy zabawy i nauki nowych sztuczek, stymulując jego inteligencję.

Landseer nie jest rasą często występującą w produkcjach filmowych czy telewizyjnych i nie zasłynął jako ,,gwiazda" dużego ekranu. Jego wizerunek jest jednak mocno zakorzeniony w sztuce, przede wszystkim dzięki obrazom Sir Edwina Landseera, który uwiecznił te psy na swoich słynnych płótnach, przyczyniając się do ich rozpoznawalności i nazwy. Nie ma odnotowanych znaczących ról filmowych, które rozsławiłyby tę rasę w kinematografii.];