Historia Bullmastiffa nierozerwalnie wiąże się z angielskimi posiadłościami ziemskimi XIX wieku. W tamtym czasie kłusownictwo było poważnym problemem, a strażnicy leśni potrzebowali skutecznego psa, który mógłby im pomóc w walce z intruzami. Pierwotnie próbowano krzyżować Mastiffy z różnymi rasami, jednak najbardziej zadowalające efekty przyniosło połączenie Mastiffa (około 60%) z ówczesnym Buldogiem (około 40%). Celem było stworzenie psa wystarczająco silnego i szybkiego, aby dogonić kłusownika, a jednocześnie inteligentnego i ułożonego, aby go przytrzymać, nie czyniąc mu poważnej krzywdy. Tak powstał Bullmastiff, znany jako "pies nocny gajowego". Pierwsze Bullmastiffy były często ciemnej maści, co pozwalało im być mniej widocznymi w nocy. Z czasem, gdy kłusownictwo przestało być tak powszechne, rasa zaczęła ewoluować w kierunku psa wystawowego i rodzinnego. W 1924 roku rasa została oficjalnie uznana przez angielski Kennel Club, a rok później zatwierdzono pierwszy wzorzec rasy. W 1933 roku Bullmastiff zyskał pełne uznanie Amerykańskiego Związku Kynologicznego (AKC). Do Polski pierwsze Bullmastiffy dotarły po II wojnie światowej, a większą popularność zaczęły zdobywać w połowie lat 80. XX wieku.

Bullmastiff to pies o złożonym temperamencie, który łączy w sobie cechy silnego stróża z łagodnością domowego towarzysza. Jest żywy, wytrzymały i niezwykle godny zaufania. W stosunku do swojej rodziny wykazuje ogromne przywiązanie, czułość i oddanie. Jest pogodny, bystry i szybko ocenia sytuację, co czyni go niezawodnym obrońcą. Mimo imponujących rozmiarów, Bullmastiffy są zazwyczaj spokojne i opanowane, nie wykazują niepotrzebnej agresji. Posiadają silny charakter, są wrażliwe i potrzebują bliskiego kontaktu z człowiekiem; źle znoszą samotność. Ich odwaga w obronie bliskich jest legendarna, jednak działają z rozwagą i bez zbędnej gwałtowności.

Bullmastiffy, jako rasa dużych rozmiarów, są predysponowane do niektórych schorzeń typowych dla molosów. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choć odpowiedzialni hodowcy dążą do eliminowania tych wad poprzez badania przesiewowe. Należy również zwrócić uwagę na schorzenia kardiologiczne, takie jak podzastawkowe zwężenie ujścia aorty czy kardiomiopatia rozstrzeniowa. Rasie tej zagraża także potencjalnie śmiertelny skręt żołądka, dlatego właściciele powinni być świadomi objawów i zasad profilaktyki (np. odpoczynek po posiłku). Mogą również wystąpić wady ustawienia powiek (entropium), które często wymagają korekty chirurgicznej. Ze względu na krótką kufę, Bullmastiffy są wrażliwe na przegrzanie, dlatego należy chronić je przed długim przebywaniem na słońcu i intensywnym wysiłkiem w upalne dni. Krótka sierść bez podszerstka sprawia, że są też mniej odporne na niskie temperatury i nie nadają się do życia w kojcu. Ogólnie rzecz biorąc, przy odpowiedniej opiece i diecie, Bullmastiffy są zdrowymi psami.

Żywienie Bullmastiffa powinno być starannie zaplanowane, zwłaszcza w okresie wzrostu, aby zapewnić mu prawidłowy rozwój i uniknąć problemów zdrowotnych. Szczenięta powinny otrzymywać karmę przeznaczoną dla ras olbrzymich, wspierającą powolny i stabilny wzrost kośćca. Zaleca się podawanie kilku mniejszych posiłków dziennie szczeniętom i co najmniej dwóch posiłków dorosłym psom, aby zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka. Należy pamiętać, aby pies miał zapewniony spokój i odpoczynek zarówno przed, jak i po jedzeniu. Bullmastiffy mają dobry apetyt i są stosunkowo niewybredne, jednak kluczowe jest utrzymywanie ich w szczupłej kondycji, szczególnie w okresie wzrostu. W przypadku karmienia domowymi posiłkami konieczna jest suplementacja wapnia, fosforu i witamin, a także preparatów wspierających stawy (glukozamina, chondroityna). Ze względu na ryzyko tycia i łakomstwo, należy ściśle kontrolować dzienną porcję karmy.

Pielęgnacja Bullmastiffa jest stosunkowo prosta, co jest jedną z jego zalet. Krótka, twarda i gęsta sierść przylega ściśle do ciała i nie posiada podszerstka, co ułatwia utrzymanie jej w czystości. Rasa ta linieje umiarkowanie przez cały rok, z intensyfikacją w okresach wiosennych i jesiennych. Aby opanować linienie i utrzymać sierść w dobrej kondycji, wystarczy regularne szczotkowanie - raz w tygodniu metalowym zgrzebłem, a w okresach linienia nawet codziennie. Po wyczesaniu można przetrzeć sierść wilgotną ściereczką, aby usunąć kurz i nadać jej połysk. Kąpiele zaleca się jedynie w razie potrzeby, używając szamponów przeznaczonych dla psów krótkowłosych. Ważne jest również systematyczne sprawdzanie uszu i dbanie o higienę jamy ustnej (np. usuwanie kamienia nazębnego) oraz regularne skracanie pazurów, jeśli pies nie ściera ich naturalnie. Sierść Bullmastiffa nie zbiera dużo brudu na spacerach.

Bullmastiff, mimo swojej potężnej budowy, nie należy do psów o ekstremalnie wysokim zapotrzebowaniu na ruch, choć jest aktywny i cieszy się codzienną dawką aktywności. Nie jest to pies do intensywnych biegów z właścicielem, ale doskonale sprawdza się jako towarzysz długich, energicznych spacerów. Dla zachowania dobrej kondycji fizycznej i psychicznej potrzebuje trzech do czterech spacerów dziennie, w tym jednego dłuższego. Lubi zabawy na świeżym powietrzu, jednak kluczowe jest zapewnienie bezpiecznie ogrodzonego terenu, aby uniknąć intruzów i zabezpieczyć psa. Szczenięta nie powinny być nadmiernie forsowane, szczególnie w okresach szybkiego wzrostu, aby nie obciążać ich rozwijających się stawów. Bullmastiffy chętnie angażują się w zajęcia wymagające użycia nosa, takie jak nosework czy tropienie użytkowe.

Szkolenie i socjalizacja Bullmastiffa są absolutnie kluczowe i powinny rozpocząć się już w okresie szczenięcym. Rasa ta jest inteligentna i pojętna, ale jednocześnie może być dość silna i posiadać własne zdanie, co wymaga od właściciela cierpliwości, konsekwencji i łagodnego, pozytywnego podejścia. Bullmastiff chętnie współpracuje, o ile relacja z opiekunem opiera się na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Lekcje powinny być urozmaicone, krótkie i często powtarzane, aby pies się nie znudził. Wczesna socjalizacja z różnymi ludźmi, zwierzętami i sytuacjami jest niezbędna, aby zapewnić mu stabilny i zrównoważony charakter. Warto zapisać szczenię na zajęcia w psim przedszkolu. Ze względu na rozmiary i siłę dorosłego psa, opanowanie podstawowych komend posłuszeństwa jest nieodzowne dla bezpieczeństwa psa i otoczenia. Bullmastiff może wykazywać predyspozycje do sportów takich jak agility, posłuszeństwo, rally-obedience czy praca węchowa, co świadczy o jego potrzebie stymulacji umysłowej.

Brak prominentnych, ikonicznych ról filmowych, które uczyniłyby z Bullmastiffa gwiazdę kina. Rasa ta pojawia się sporadycznie w tle lub w drugoplanowych rolach w różnych produkcjach, często jako symbol siły lub obrony, jednak nie ma przypisanej sobie konkretnej, rozpoznawalnej "kariery filmowej".];