Historia wyżła burbońskiego jest długa i sięga początków XVI wieku. Pierwsze pisemne wzmianki o tej rasie, opisujące ją jako wprawnego myśliwego na przepiórki, pochodzą z 1598 roku i znalazły się w "Historii Naturalnej" Aldovrandiego. Uznaje się go za jednego z najstarszych wyżłów kontynentalnych we Francji, a sama nazwa "braque" jest związana z francuskim czasownikiem oznaczającym "celować" lub "wskazywać". Podobnie jak wiele innych francuskich wyżłów, Wyżeł burboński wywodzi swoją nazwę od regionu, w którym powstał - historycznej prowincji Burbonii. Początkowo był ceniony za swój swojski wygląd, białe umaszczenie z delikatnymi, jasnobrązowymi lub płowymi plamami oraz cechę, która stała się jego znakiem rozpoznawczym - naturalnie krótki ogon. Niestety, w latach 30. XX wieku hodowcy podjęli próbę narzucenia bardzo rygorystycznych kryteriów selekcji, koncentrując się na uzyskaniu konkretnego odcienia bladoliliowej szaty i absolutnie naturalnie krótkiego ogona. To ekstremalne podejście, stawiające wygląd ponad użytkowość i różnorodność genetyczną, doprowadziło do drastycznego spadku populacji rasy i niemal całkowitego jej zaniknięcia. W latach 1963-1973 we Francuskiej Księdze Rodowodowej nie zarejestrowano żadnego szczenięcia wyżła burbońskiego. Na szczęście, w latach 70. XX wieku, dzięki zaangażowaniu grupy oddanych hodowców, z Michelem Comte"em na czele, podjęto szeroko zakrojone prace nad odrodzeniem rasy. Zrewidowano standardy, kładąc większy nacisk na zdrowie, temperament i wszechstronne zdolności łowieckie, a nie tylko na wygląd. W 1982 roku powstał nowy klub rasy, który w 1985 roku uzyskał oficjalne uznanie przez Society Centrale Canine (SCC) - francuski odpowiednik związku kynologicznego. Zrewidowany wzorzec rasy został w pełni uznany przez SCC i FCI w 1991 roku, a opublikowany w 1998, co ostatecznie zapewniło przyszłość wyżłowi burbońskiemu. Obecnie hodowcy dążą do utrzymania równowagi między typowym wyglądem rasy a jej wysokimi zdolnościami w polu, kształtując psy wszechstronne - doskonałe w wystawianiu, aportowaniu i tropieniu.

Wyżeł burboński to pies o harmonijnym usposobieniu, charakteryzujący się dualizmem temperamentu. W domowym zaciszu jest spokojny, czuły i niezwykle przywiązany do swojej rodziny, szukając bliskiego kontaktu i budując silne więzi z domownikami. Jest łagodny, cierpliwy i doskonale odnajduje się w roli towarzysza. W terenie natomiast ujawnia się jego prawdziwa natura psa myśliwskiego - jest pełen pasji, inteligencji i wykazuje nadzwyczajną zdolność adaptacji do różnorodnych zadań i warunków terenowych. Pracuje z zacięciem, a jego instynkt łowiecki jest silny i precyzyjny. Potrafi tropić, ale często pracuje z wysoko uniesioną głową, sprawdzając odwiatr. Choć zazwyczaj nie jest natarczywy wobec obcych, posiada inteligencję, która pozwala mu szybko ocenić sytuację i w razie potrzeby stanąć w obronie swoich bliskich.

Wyżeł burboński jest generalnie uważany za rasę zdrową i wytrzymałą, co jest cechą często spotykaną u psów o silnym zapleczu użytkowym. Odpowiedzialni hodowcy, poprzez badania przesiewowe i testy genetyczne swoich psów hodowlanych, starają się minimalizować ryzyko wystąpienia dziedzicznych chorób u szczeniąt. Mimo to, jak każda rasa, mogą być podatne na pewne dolegliwości. Wśród potencjalnych problemów zdrowotnych wymienia się rzadkie przypadki problemów dermatologicznych, takich jak pęcherzowe oddzielanie się naskórka, bielactwo nabyte czy nużyca. Zdarzają się również przypadki entropium (podwinięcia powieki), a także dysplazji stawów biodrowych i łokciowych. Rasa ta wykazuje dobrą odporność zarówno na wysokie, jak i niskie temperatury, a jej krótka sierść zapewnia wystarczającą ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Kluczowe dla utrzymania psa w dobrej kondycji jest zapewnienie zbilansowanej diety i odpowiedniej dawki ruchu, aby zapobiegać skłonności do nadwagi.

Wyżeł burboński, jako pies aktywny i o silnym instynkcie łowieckim, wymaga wysokiej jakości diety, która zaspokoi jego potrzeby energetyczne. Może to być dobrze zbilansowana karma komercyjna, dostosowana do wieku (szczeniak, dorosły, senior) i poziomu aktywności fizycznej psa, lub dieta przygotowywana w domu, jednak zawsze pod ścisłym nadzorem weterynarza. Ważne jest, aby monitorować spożycie kalorii i wagę psa, ponieważ rasa ta ma tendencję do przybierania na wadze, jeśli nie zapewni się jej odpowiedniej aktywności fizycznej i kontrolowanej diety. Przysmaki mogą być skutecznym narzędziem w szkoleniu, ale powinny być podawane z umiarem, aby uniknąć otyłości. Niezbędny jest stały dostęp do czystej, świeżej wody. Właściciele powinni również zapoznać się z listą bezpiecznych i szkodliwych dla psów produktów spożywczych.

Pielęgnacja Wyżła burbońskiego jest stosunkowo prosta i niekłopotliwa, głównie ze względu na jego krótką, delikatną i gęstą sierść. Na głowie i uszach włos jest najkrótszy i najdelikatniejszy, natomiast na grzbiecie może być nieco dłuższy i szorstki, lekko szorstki w dotyku. Wystarczy regularne, okresowe szczotkowanie, na przykład kilka razy w tygodniu, aby usunąć martwe włosy, utrzymać sierść w dobrej kondycji i ograniczyć umiarkowane linienie. Kąpiele są potrzebne sporadycznie, zazwyczaj gdy pies jest widocznie zabrudzony. Ważnym elementem pielęgnacji jest regularne przycinanie mocnych i szybko rosnących pazurów, aby zapobiec ich przerostowi, rozdwajaniu się i pękaniu, co mogłoby utrudniać psu poruszanie się. Uszy powinny być regularnie sprawdzane pod kątem czystości, aby uniknąć gromadzenia się woskowiny i zanieczyszczeń, które mogą prowadzić do infekcji. Należy również pamiętać o regularnym szczotkowaniu zębów, aby utrzymać higienę jamy ustnej i zapobiegać chorobom przyzębia. Jako pies o wiejskim pochodzeniu, nie wymaga specjalistycznego strzyżenia ani skomplikowanych zabiegów fryzjerskich.

Wyżeł burboński to pies o bardzo wysokim poziomie energii i ogromnym zapotrzebowaniu na ruch, co jest ściśle związane z jego naturą psa myśliwskiego i pracującego. Nie jest to rasa przeznaczona dla osób prowadzących siedzący tryb życia. Do prawidłowego rozwoju fizycznego i psychicznego wymaga codziennej, intensywnej i urozmaiconej aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej. Długie, dynamiczne spacery, najlepiej w otwartym terenie, takim jak lasy czy pola, gdzie pies może swobodnie biegać, eksplorować i tropić, są absolutnie niezbędne. Wyżeł burboński uwielbia zabawy w aportowanie - patyków, piłek czy latających dysków - a także pływanie i wędrówki. Może również doskonale odnaleźć się w psich sportach, takich jak agility, posłuszeństwo, rally obedience czy biegi terenowe. Posiadanie dobrze ogrodzonego ogrodu jest bardzo wskazane, aby pies miał dodatkową przestrzeń do swobodnego ruchu, jednak ogród nigdy nie zastąpi aktywnych, wspólnych zajęć z przewodnikiem. Brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęć może prowadzić do frustracji, nudy i niepożądanych zachowań.

Wyżeł burboński jest rasą inteligentną i niezwykle podatną na szkolenie, co czyni go doskonałym uczniem dla konsekwentnego i cierpliwego przewodnika. Wysoka ocena w tej kategorii wynika z jego naturalnej chęci do współpracy, bystrości oraz zdolności szybkiego przyswajania nowych komend i umiejętności. Kluczem do sukcesu jest stosowanie metod pozytywnego wzmocnienia - opartych na nagrodach, pochwałach i budowaniu silnej, opartej na zaufaniu więzi. Rasa ta jest wrażliwa na nastrój swojego opiekuna i często poszukuje z nim kontaktu wzrokowego, co ułatwia komunikację podczas treningu. Szkolenie należy rozpocząć już od wczesnego okresu szczenięcego, kładąc duży nacisk na wczesną i wszechstronną socjalizację z różnymi ludźmi, innymi psami oraz różnorodnymi środowiskami i bodźcami. Dzięki temu wyrośnie na zrównoważonego i pewnego siebie psa. Jest chętny do nauki i lubi wyzwania umysłowe, co sprawia, że trening jest dla niego przyjemnością.

Wyżeł burboński jest rasą stosunkowo rzadką i niezbyt popularną poza środowiskiem myśliwych i kynologów. Z tego powodu nie zyskał szerokiego uznania w przemyśle filmowym i nie odnotowano żadnych znaczących ról ani występów tej rasy w kinie czy telewizji.