Historia entlebuchera, najmniejszego z czterech szwajcarskich psów pasterskich, sięga odległych czasów i jest ściśle związana z regionem alpejskim Szwajcarii, w szczególności z doliną Entlebuch w kantonach Lucerna i Berno. Podobnie jak inne szwajcarskie rasy, entlebuchery wywodziły się z wiejskich psów roboczych, których głównym zadaniem było zaganiajanie i pilnowanie stad bydła na górskich pastwiskach oraz stróżowanie obejścia. Istnieje teoria, że przodkowie tych psów, molosy, dotarły na te tereny wraz z legionami rzymskimi, pędząc bydło jako żywy prowiant. Pierwsze wzmianki o psie z Entlebuch, pod nazwą "Entlibucherhund", pojawiły się w 1889 roku. Jednak przez długi czas nie rozróżniano go wyraźnie od appenzellera, innego szwajcarskiego psa pasterskiego, traktując je jako lokalne psy wiejskie o podobnych zadaniach. Przełom nastąpił w 1913 roku, kiedy na wystawie w Langenthal profesor Albert Heim, wybitny znawca szwajcarskich ras, zauważył i opisał cztery egzemplarze tych małych psów zaganiających. Na podstawie jego oceny psy te zostały wpisane do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej (SHSB) jako czwarta, odrębna rasa szwajcarskich psów pasterskich. Kluczową postacią w rozwoju rasy był dr B. Kolber, z którego inicjatywy w 1926 roku powstał Szwajcarski Klub Psa Pasterskiego z Entlebuch. Rok później, w 1927 roku, opracowano pierwszy oficjalny wzorzec rasy, co zapoczątkowało jej prawdziwą, ukierunkowaną hodowlę. Początkowo rasa rozwijała się powoli, co potwierdzała niewielka liczba wpisów do SHSB. Jednak wraz z odkryciem i docenieniem nie tylko wrodzonych zdolności pasterskich, ale także wszechstronnych cech psa użytkowego i rodzinnego, entlebucher zaczął zyskiwać na popularności. Jego naturalny wygląd, nieznacznie zmieniony przez selekcję hodowlaną, oraz umiejętność pracy z człowiekiem w różnych dyscyplinach sprawiły, że dziś, choć nadal w niewielkich ilościach, rasa ta ma swoich oddanych miłośników na całym świecie.

Entlebucher to pies o żywym temperamencie, pewny siebie i odważny, o wesołym usposobieniu, co zaskarbiło mu przydomek ,,śmiejącego się psa". Jest niezwykle lojalny i oddany swojej rodzinie, tworząc z nią silne więzi emocjonalne. Wobec obcych zachowuje się z umiarkowaną nieufnością, co czyni go doskonałym i nieprzekupnym stróżem, który alarmuje o obecności intruzów, ale bez zbędnej agresji. Charakteryzuje go wysoka inteligencja i chęć do współpracy, co sprawia, że jest zdolnym uczniem. Potrzebuje stałego kontaktu z opiekunami i źle znosi samotność, dlatego najlepiej czuje się w domu, gdzie jest pełnoprawnym członkiem rodziny. Brak odpowiedniej aktywności fizycznej i mentalnej może prowadzić do frustracji i destrukcyjnych zachowań.

Entlebucher jest ogólnie uważany za rasę wytrzymałą i zdrową, cieszącą się dobrą odpornością na różne warunki pogodowe. Jednak, jak każda rasa, może być predysponowany do pewnych schorzeń genetycznych. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych u entlebucherów zalicza się dysplazję stawów biodrowych, która jest chorobą ortopedyczną dotykającą wiele ras. Obserwuje się również sporadyczne przypadki dysplazji stawów łokciowych. Kolejnym zagadnieniem są choroby oczu, w tym postępujący zanik siatkówki (PRA), który może prowadzić do ślepoty. W rasie zidentyfikowano także zespół Entlebuchera (Entlebucher urinary syndrome), charakteryzujący się nieprawidłowym umiejscowieniem moczowodu. Zdarzają się również przypadki zwichnięcia rzepki. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich psów hodowlanych w kierunku tych chorób, aby minimalizować ryzyko ich występowania w kolejnych pokoleniach. Regularne wizyty u weterynarza i dbanie o kondycję psa są kluczowe dla utrzymania jego zdrowia.

Entlebucher nie ma szczególnych wymagań żywieniowych, ale ze względu na swoją aktywność i skłonność do łakomstwa, kluczowe jest zapewnienie mu zbilansowanej i kontrolowanej diety. Można go żywić zarówno wysokiej jakości karmą komercyjną (suchą lub mokrą), jak i posiłkami przygotowywanymi w domu, pod warunkiem, że są one odpowiednio zbilansowane pod względem składników odżywczych i suplementów. Wybór karmy powinien być dostosowany do wieku, poziomu aktywności oraz indywidualnych potrzeb psa - szczeniak, dorosły pies pracujący czy senior będą wymagały innego składu. Entlebuchery mają tendencję do przybierania na wadze, dlatego należy ściśle monitorować ich spożycie pokarmu i nie dopuszczać do nadwagi, która obciąża stawy. Smakołyki, choć są cenną pomocą w szkoleniu, powinny być podawane z umiarem i wliczane w dzienną dawkę kalorii.

Pielęgnacja entlebuchera jest stosunkowo prosta i niekłopotliwa, dzięki jego krótkiej, gęstej i przylegającej dwuwarstwowej sierści z obfitym podszerstkiem. Pies linieje umiarkowanie, zazwyczaj dwa razy do roku, wiosną i jesienią. W okresach linienia zaleca się częstsze szczotkowanie (kilka razy w tygodniu), aby usunąć martwy włos i zminimalizować jego rozsiewanie w domu. Poza tym, wystarczy szczotkować sierść raz na tydzień lub dwa, aby utrzymać ją w dobrej kondycji i lśniący wygląd. Kąpiele są potrzebne jedynie w razie konieczności, np. gdy pies bardzo się zabrudzi na spacerze; między kąpielami wystarczy przetarcie wilgotną ściereczką. Krótka sierść nie zbiera zbyt dużo brudu, a ewentualne zabrudzenia łatwo wysychają i dają się usunąć szczotką. Regularna pielęgnacja powinna obejmować także przycinanie pazurów raz w miesiącu, kontrolę i czyszczenie uszu (szczególnie, że są to uszy zwisające, podatne na infekcje), oraz higienę jamy ustnej od wczesnego wieku.

Entlebucher to rasa o wyjątkowo wysokim poziomie energii i ogromnym zapotrzebowaniu na ruch oraz aktywność umysłową. Nie jest to pies kanapowy i wymaga co najmniej godziny intensywnego wysiłku fizycznego każdego dnia, a najlepiej znacznie więcej. Zadowolony i dobrze ułożony entlebucher to zmęczony entlebucher, dlatego kluczowe jest zapewnienie mu codziennych, długich i stymulujących spacerów, biegania czy zabaw na świeżym powietrzu. Doskonale sprawdza się jako towarzysz dla aktywnych osób uprawiających jogging, wędrówki górskie, jazdę na rowerze czy inne sporty. Chętnie uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach z człowiekiem, uwielbia aportować, biegać za piłką czy patykiem. Jego zwinność i wytrzymałość sprawiają, że jest świetnym kandydatem do psich sportów, takich jak agility, tropienie, obedience czy flyball. Brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęcia może prowadzić do znudzenia, frustracji i destrukcyjnych zachowań.

Entlebucher to pies inteligentny, chętny do współpracy i podatny na szkolenie, co czyni go bardzo wdzięcznym uczniem. Jego zdolności adaptacyjne i bystrość umysłu pozwalają na szybkie przyswajanie nowych komend i zadań. Najlepsze efekty osiąga się stosując pozytywne metody szkoleniowe, oparte na nagrodach, pochwałach i zabawie, ponieważ psy te uwielbiają pracować z przewodnikiem. Monotonne i powtarzalne ćwiczenia mogą je szybko znudzić, dlatego rutyna szkoleniowa powinna być zróżnicowana i pełna wyzwań. Niezwykle ważna jest wczesna i staranna socjalizacja szczenięcia, zarówno z różnymi ludźmi, innymi psami, jak i nowymi sytuacjami czy miejscami. Pomoże to ukształtować zrównoważonego psa, który będzie pewny siebie, ale nie lękliwy ani nadmiernie nieufny wobec obcych. Entlebuchery cenią sobie posiadanie "zadania do wykonania" i wykazują doskonałe predyspozycje do wielu psich sportów, takich jak posłuszeństwo, tropienie, agility, czy pasienie.

Brak informacji na temat znaczących ról filmowych czy kariery kinowej tej rasy.