Historia ogara polskiego jest długa i bogata, splatająca się z dziejami Polski. Początki psów gończych sięgają starożytności, a do Europy Zachodniej dotarły w średniowieczu. W Polsce, już w XI wieku, kroniki Galla Anonima wspominają o łowach z psami. W XIV wieku odnotowano specjalne hodowle ogarów na potrzeby królewskich polowań. Nazwa "ogar" pojawiła się w literaturze w XVI wieku, między innymi w "Księgach o gospodarstwie" Piotra Krescentyna (1549) i "Żywocie człowieka poczciwego" Mikołaja Reja (1568). Przełomowym dziełem było "Myślistwo z ogary" Jana hrabiego Ostroroga z 1618 roku, uważane za pierwszy polski podręcznik kynologiczny. Opisy rasy pojawiały się także w XVIII i XIX wieku, między innymi w pracach Krzysztofa Kluka. W czasach szlacheckich ogary były niezwykle cenione, a ich liczba świadczyła o statusie właściciela. Niestety, burzliwe dzieje Polski - rozbiory i dwie wojny światowe - doprowadziły do znacznego spadku populacji, a krzyżówki z innymi rasami gończymi sprawiły, że po II wojnie światowej czystej krwi ogary były na granicy wyginięcia. Rasę odrodził w 1959 roku płk Piotr Kartawik, sprowadzając pierwsze ogary z terenów obecnej Białorusi. Na bazie jego hodowli, w 1964 roku inż. Jerzy Dylewski opracował pierwszy wzorzec rasy, który został uznany przez FCI w 1966 roku pod numerem 52.

Ogar polski to pies o zrównoważonym, średnim temperamencie, co czyni go łagodnym i przyjaznym towarzyszem. Jest niezwykle mocno przywiązany do swojej rodziny, uwielbia pieszczoty i bliski kontakt z człowiekiem, a w stosunku do dzieci wykazuje iście anielską cierpliwość. Jako rasa stworzona do pracy w sforze, ogar jest bardzo tolerancyjny wobec innych psów i zazwyczaj dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami domowymi, pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji. Choć wrodzony instynkt myśliwski drzemie w nim głęboko, na co dzień rzadko daje o sobie znać, chyba że jest celowo rozbudzany. Mimo silnej więzi z opiekunem, ogar zachowuje pewną niezależność, zwłaszcza na spacerach, gdzie jego wspaniały węch może go czasem ponieść. W domu jest zazwyczaj spokojny i mało absorbujący, lubi wylegiwać się i spać. Wobec obcych zachowuje dystans i jest nieufny, co czyni go dobrym psem stróżującym, jednak jego natura nie skłania go do agresji w stosunku do ludzi.

Ogar polski to rasa charakteryzująca się dobrą odpornością i ogólnie ciesząca się dobrym zdrowiem. Dzięki przystosowaniu do polskich warunków klimatycznych, dobrze znosi zarówno zimno, jak i umiarkowane upały. Istnieją jednak pewne predyspozycje zdrowotne, na które należy zwrócić uwagę. W rasie sporadycznie pojawiają się wady ustawienia powiek, takie jak entropium (podwinięcie) lub ektropium (wywinięcie), które w niektórych przypadkach mogą wymagać korekcji chirurgicznej po zakończeniu wzrostu psa. Odnotowuje się również przypadki chorób uszu, co jest typowe dla ras z długimi, zwisającymi uszami. Ważną cechą ogara jest jego stosunkowo niska wrażliwość na ból, co oznacza, że właściciel musi być szczególnie uważny i obserwować psa, aby szybko zauważyć ewentualne symptomy choroby lub urazu. Suczki rasy ogar polski mają tendencję do tycia, co wymaga kontrolowanej diety i regularnej aktywności.

Ogar polski nie należy do psów wybrednych, a wręcz ma skłonności do łakomstwa, co czyni go podatnym na tycie, zwłaszcza u suk. Kluczowe jest dostosowanie diety do poziomu aktywności psa. Dla psów pracujących, aktywnie polujących, zaleca się karmy wysokoenergetyczne, bogate w białko i tłuszcz. Natomiast dla ogara pełniącego rolę psa rodzinnego, o umiarkowanej aktywności, dieta powinna zawierać mniejszą ilość tych składników, aby zapobiec nadwadze. Można podawać zarówno wysokiej jakości suchą karmę, jak i posiłki przygotowywane samodzielnie, z uwzględnieniem odpowiednich proporcji białka, tłuszczu i węglowodanów, uzupełnione o preparaty wapniowo-witaminowe. Niezależnie od wyboru, ważne jest regularne monitorowanie wagi psa i dostosowywanie porcji.

Pielęgnacja ogara polskiego jest stosunkowo prosta i nie wymaga skomplikowanych zabiegów. Jego sierść jest średniej długości, gruba i twarda, z gęstym, miękkim podszerstkiem. Na głowie, kufie, uszach i nogach włos jest krótszy i gładki, natomiast na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Na co dzień wystarczy przecierać sierść wilgotną szmatką, aby usunąć kurz i luźne włosy, a raz lub dwa razy w tygodniu wyczesać ją twardą szczotką. W okresach linienia, które zazwyczaj występują dwa razy w roku, wypadanie sierści może być dość intensywne, dlatego zaleca się codzienne czesanie, aby wspomóc usuwanie martwego podszerstka. Kąpiele przeprowadza się tylko w miarę potrzeby, używając szamponu przeznaczonego dla psów krótkowłosych. Długie, zwisające uszy ogara wymagają regularnej kontroli i czyszczenia, aby zapobiec infekcjom. Należy również systematycznie kontrolować i przycinać pazury, jeśli pies nie ściera ich naturalnie. Sierść ogara, ze względu na swoją strukturę, może zbierać nieco brudu podczas spacerów, jednak jest stosunkowo łatwa do wyczyszczenia.

Ogar polski, mimo swojej cięższej budowy i braku przesadnej szybkości, jest psem bardzo wytrwałym i potrzebuje sporej dawki ruchu. To typowy długodystansowiec, który ceni sobie długie, ale umiarkowane spacery, podczas których może swobodnie eksplorować teren i używać swojego wybitnego węchu. Krótkie przebieżki wokół bloku nie zaspokoją jego potrzeb. Idealnie, jeśli właściciel zapewni mu możliwość codziennych, kilkugodzinnych wędrówek, biegania przy rowerze czy towarzyszenia jeźdźcowi. W domu ogar jest znacznie spokojniejszy, często odpoczywa i dużo śpi, stając się mało absorbującym towarzyszem. Chętnie angażuje się w zabawy z rodziną, jednak nie przepada za bardzo intensywnymi i długotrwałymi aktywnościami. Aportowanie czy rzucanie patyków może go zainteresować, ale przede wszystkim ceni sobie aktywności związane z tropieniem i eksploracją.

Ogar polski jest psem inteligentnym i pojętnym, co sprawia, że jest stosunkowo łatwy do wyszkolenia, zwłaszcza dla osób konsekwentnych i cierpliwych. Naukę należy rozpocząć już z małym szczeniakiem, kładąc duży nacisk na wczesną i staranną socjalizację, zarówno z ludźmi, jak i z innymi psami oraz różnorodnymi bodźcami (hałas, zapachy). Kluczowe jest, aby szkolenie nie było monotonne, ponieważ ogar szybko się nudzi i może stracić zainteresowanie; najlepiej uczy się poprzez zabawę i pozytywne wzmocnienie. Dobrze reaguje naśladowaniem, więc obecność dobrze ułożonego psa może być bardzo pomocna. Ze względu na swoją niezależną naturę i silny instynkt myśliwski, nie należy oczekiwać od ogara bezwzględnego posłuszeństwa w każdej sytuacji, zwłaszcza w terenie, gdzie jego węch może wziąć górę. Jednak przy konsekwentnym i różnorodnym treningu, ogar chętnie wykonuje polecenia. Nadaje się do szkolenia z posłuszeństwa (PT) oraz tropienia (PTT), a także może sprawdzić się w dogoterapii czy jako pies ratowniczy (gruzowiskowy, lawinowy). Ogar polski może być dobrym wyborem na pierwszego psa dla początkującego właściciela, pod warunkiem, że ten jest świadomy specyfiki rasy, gotowy poświęcić czas na edukację i szkolenie, oraz nie będzie oczekiwał ślepego posłuszeństwa.

Ogar polski nie jest rasą, która zdobyła szeroką sławę w kinie ani nie występował w znaczących rolach jako "gwiazda filmowa". Jego obecność w kulturze polskiej jest głównie związana z literaturą, malarstwem i historią myślistwa, a nie z produkcjami filmowymi. Brakuje danych wskazujących na jego wybitne role czy częste pojawianie się na dużym ekranie.];